- Մանրամասները
Դրոշը բարձրացավ այսօր՝ մեր Եռագույնը. թող վաղն էլ փողփողա՝ սերունդներին ի տես:
Նոր տոմարով համարյա երեք և կես տասնամյակ վերապրել է կյանքի ու քաղաքականության ամեն եղանակ: Վերջում ցավեր են, չթվարկեմ:
Հիմա նա դիմակայում է քամիներին չարի այն իշխանության, որն առանց իր էության հետ որևէ առնչության՝ իրենից ուզում է սարքել ցուցադրական, կեղծ-պետական պաշտամունք:
Այս չարիքին էլ կհաղթի՝ զոհերն ու զրկանքներն իր երեք գույնով հյուսված:
Իսկ մենք՝ դարերի մեր հերթափոխում, չենք եղել նրան արժանի: Մեզ թող ների:
Եվ ծածանվի ընդմիշտ ու միշտ հառա՛ջ:
Րաֆֆի Կ. Հովհաննիսյան
2 մարտի 2026
Երևան
- Մանրամասները
Առանց Ռուբենի չկա խաղաղություն։
Առանց Արցախի չկա խաղաղություն։
Առանց Ազատության չկա խաղաղություն։
Նրանց իրավունքը կճառագի ամեն անցողիկ ու մանրախնդիր ուժից անդին։
Րաֆֆի Կ․ Հովհաննիսյան
17 փետրվարի, 2026թ․
Երեւան
- Մանրամասները
Քազիմ Կարաբեքիրը ճիշտ էր. չարժեր նեղություն քաշել՝ ներխուժելով ոչնչացնելու Հայաստանի Հանրապետության մնացյալ վերջին կորիզը:
Ինքն իրեն կդավի, կպառակտի ու կմասնատի, հետո էլ ինքնազինաթափված կմատուցի իրեն նենգաշահ ոսոխին և անհոգ աշխարհին:
Մեր երկրի, նրա մանրիշխանի ու իր բարձրակոչ «ազգային անվտանգության» հանրագումար ուժը հերիքում է ասպատակելու ու «հաղթելու» միմիայն մեկին՝ ինքն իրեն, իր ժողովրդին, Սուրբ եկեղեցուն, իր գոյության բուն իրավունքին անգամ:
Հատել ենք, հայրենակիցներ, գոյաբանական այդ բախտորոշ եզրագիծը, որից այն կողմ խոսքը դառնում է ավելորդ, իսկ ցանկացած ինքնամեծար պատրվակ՝ դարերին ի պահ նախատինք:
Հայաստանի չգոյության մեր այս զազրելի մեղսակցությունը պետք է բացառել:
Հիմա՛, իսպա՛ռ և ամեն գնով:
Րաֆֆի Կ. Հովհաննիսյան
16 փետրվարի 2026
Երևան
- Մանրամասները
Խառնակ ու ձախորդ օրեր ենք ապրում: «Հիբրիդ» է՝ բոլորը բոլորի դեմ:
Ժամանակին սլաքը Ռուսաստանի վրա էր, հիմա արդեն՝ Եվրոպան, Ամերիկան, շատ ուրիշներ:
Բայց, առաջին հերթին, Հայաստանի Հանրապետության իր սեփական լեգիտիմությունը սպառած գործող իշխանն է, ով այժմ փորձում է ամբողջացնել օտարի հրահանգած «հիբրիդային» զավթումը մեր հայրենիքի, պետության, ինքնիշխանության և համայն ժողովրդի:
- Մանրամասները
Բանակի օրվա առիթով լրագրողի հարցին ի պատասխան Րաֆֆի Հովհաննիսյանն ասել է, որ պիտի դասեր քաղենք և կարողանանք վիճակ ու ոգի փոխել, որ այս օրը վերականգնվի՝ որպես համապետական, համազգային տոն, որ ոչ թե բաժանի մեկը մյուսից՝ ինչպես երեկ արեցին, այլ համախմբի, միացնի: «Մենք պարտավոր ենք բերել այդ օրը»:
