Եղիցի լույս, հավատք եւ հայրենիք։
Հայրենի պետության եւ հայկական իրավունքների պաշտպանության հանդեպ մեր մի կաթիլ հանձնառությունը մշտապես նախընտրել ենք ներդնել համարյա լռակյաց ու աննկատ՝ թե՛ ներազգային ամենօրյա աշխատանքով, թե՛ միջազգային տեւական գործունեությամբ։
Երեւան: Այսօր «Ժառանգություն» կուսակցությունը քաղաքական խորհրդի լիագումար նիստ էր հրավիրել: Նիստին մասնակցում էին երկրի տարբեր մարզերից ժամանած վաթսուն պատվիրակներ՝ քննարկելու հայաստանյան, տարածաշրջանային, միջազգային եւ ռազմավարական արդի զարգացումները:
Մի նայեք «խաղաղության համաձայնագրի» առթիվ օտար պետությունների խրախուսական խոսքին։ Ո՛չ այդ խոսքը, ո՛չ էլ բուն տեքստը կապ չունեն արժանապատիվ, տեւական եւ իսկական խաղաղության հետ։
Անարդարությունն ու անիրավությունը «օրինակարգող» որեւէ նման նախապայմանագիր բերելու է, առանց բացառության, հանձնվող կողմի ամբողջական կործանման եւ/կամ նոր պատերազմի ու տարատեսակ վերջնական կորուստների։
Այո, հենց ՆԱ՝ եւ ուրիշ ոչինչ։
Էլ ոչ մի ողբ, ոչ մի արդարացում կամ ինքնամեծարում, ոչ մի կեղծ երդում ու աղմկոտ տոնահանդես։
Մեզ պետք չեն այս օրվա՝ մարտի 2-ի հուշն ու խորհուրդը, ուղերձն ու ոգին, եթե 33 տարի անց դարձել ենք ՆՐԱՆ անարժան։
Այդպես էլ կանք՝ կորստի շեմին եւ մատնության մագիլներում։
Մաղթանքից անդին՝ հայրենակիցներ վերջին, մաքրագործվենք, տոկանք, ճեղքենք։ Եվ ազգովի վերահառնենք:
Սա է ժառանգությունը մեր։
Րաֆֆի Կ. Հովհաննիսյան
2 մարտի 2025
Երեւան
«Խոսքերը գրեթե անզոր են, և շատ դժվար է մտնել լուրջ քաղաքական ու դիվանագիտական վերլուծության մեջ, երբ դիմացինը ճշմարիտ խոսույթի մեջ չէ, անկեղծ չէ ինքն իր և հայ ժողովրդի, ՀՀ քաղաքացիների հետ։ Իհարկե, քաղաքականությունն ու դիվանագիտությունը պետք է հավասարակշռված լինեն, այն կարող է անվանվել փոխլրացնող կամ այլ կերպ, բայց բալանսավորված արտաքին քաղաքականությունը սրանց դեպքում ծխածածկույթ է՝ արդարացում գտնելու, լեգիտիմացնելու իրենց արածը, մեղքերը, սխալները։ Դա ինքնիշխանության կորուստն է, տարածքային ամբողջականության խախտումը, Արցախի՝ թեկուզև ժամանակավոր կորուստը»,- 168TV-ի «#ՕրաԽնդիր» հաղորդման ժամանակ նման կարծիք հայտնեց ՀՀ արտաքին գործերի առաջին նախարար Րաֆֆի Հովհաննիսյանը:
